MAPA Z POMNIKAMI PRZYRODY I UŻYTKAMI EKOLOGICZNYMI
POMNIKI PRZYRODY
Pomnikami przyrody są pojedyncze twory przyrody żywej i nieożywionej lub ich skupiska o szczególnej wartości przyrodniczej, naukowej, kulturowej, historycznej lub krajobrazowej oraz odznaczające się indywidualnymi cechami, wyróżniającymi je wśród innych tworów, okazałych rozmiarów drzewa, krzewy gatunków rodzimych lub obcych, źródła, wodospady, wywierzyska, skałki, jary, głazy narzutowe oraz jaskinie.
Na terenie Lublińca ustanowiono 12 pomników przyrody. Ochroną objęto przede wszystkim drzewa – 7 pojedynczych okazów oraz dwie grupy liczące łącznie 15 drzew. Ponadto pomnikami przyrody są dwa stanowiska różanecznika katawbijskiego oraz głaz narzutowy z granitu biotytowego.
Wśród chronionych drzew występują dęby szypułkowe, klon pospolity, cis pospolity, buk pospolity, lipa drobnolistna i żywotniki zachodnie.
Najstarszym pomnikiem przyrody jest klon pospolity na Rynku – Placu Konrada Mańki, objęty ochroną w 1953 r.
Natomiast dąb szypułkowy na Placu H. Sienkiewicza jest drzewem z największym obwodem wynoszącym 566 cm.
Oznakowanie form ochrony przyrody jest zgodne z art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. Urz. z 2026 r. poz. 1315) oraz Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie wzorów tablic.
UŻYTKI EKOLOGICZNE
Użytkami ekologicznymi są zasługujące na ochronę pozostałości ekosystemów, mających znaczenie dla zachowania różnorodności biologicznej – naturalne zbiorniki wodne, śródpolne i śródleśne oczka wodne, kępy drzew i krzewów, bagna, torfowiska, wydmy, płaty nieużytkowanej roślinności, starorzecza, wychodnie skalne, skarpy, kamieńce, siedliska przyrodnicze oraz stanowiska rzadkich lub chronionych gatunków roślin, zwierząt, i grzybów, ich ostoje oraz miejsca rozmnażania lub miejsca sezonowego przebywania.
Na terenie Lublińca ustanowiono 3 użytki ekologiczne o łącznej powierzchni 133,11 ha: „Piegża”, „Wydmy Kokotek” oraz „Kompleks stawowy Kokotek I i II”. Obejmują one obszary o zróżnicowanym charakterze – od siedlisk wodno-błotnych i torfowiskowych po formy wydmowe wraz z towarzyszącymi im zbiorowiskami roślinnymi.
